A impostura dun fumador: Neste artículo de opinión, Milagros Pérez Oliva contanos, como periodistas van en contra do escrito feito por Francisco Rico, sobre a seu P.S. de que nunca fumou un pitillo. Tempo despois chegáronlle moitos correos a autora deste escrito sobre todo de médicos, eran cartas de protesta. Logo disto escritores e periodistas debáten este tema, pero só se soubo preguntándolle o mesmo Francisco Rico: o P.S. só era un unha pequena proba coa que quería comprobar a xente que denunciaba o seu escrito. Él non escribiu facendo unha autobiografía senon sendo un persoaxe. As persoas que o comentan serían non fumadores ou que non teñen relación co tabaco. Por iso a súa principal estratexia era cuestionar os estudos sobre o tabaco. Dende o meu punto de vista Francisco Rico foi moi astuto a hora de escribir o artículo, porque así sabría que postura tomaban fumadores e xente non relacionada co tabaco, quitando as protestas dos médicos. Polemizouse tanto con isto porque él en realidade fuma moitísimo. Para min él fixo ben, foi máis áxil que o resto e por iso saiu gañando, algúns escritores deféndeno, ainda que sexan rivales. A pesar das críticas, él só quería saber que facía a xente logo do P.S. fixo o seu artículo mediante unha forma literaria espectacular, e a xente non a entendía, por iso as protestas. Non di mentira ningunha, usa prefectamente o recurso literario e saca unha discusión fronte ó tabaquismo.
Por el Novo Blog de Filosofía el 29/03/11
[ COMENTAR ]
2011/03/31
2011/03/29
Orixe da polémica
Todo comezou por un artículo publicado polo académico Francisco Rico na sección de opinión do xornal ''El Pais'', neste artículo criticou a lei anti-tabaquismo e para dar maior credibilidade á súa argumentación, escribiu que na súa vida nunca había fumado un cigarrillo. De súpeto saltou a polémica, porque sí fuma, e moito. En vez de recoñecer que había metido a pata, Rico xustificase dicindo que era un recurso literario. Na súa defensa saíu Xavier Cercas, que sostiña que o periodismo é un exercicio de comprensión imaxinativa do presente.
Neste momento entra na polémica Arcadi Espada, periodista e intelectual español que opina que o uso deliberado da mentira nun artículo periodístico e o mesmo que enganar ó lector, pensa que a utilización dunha falsedade para aportar consistencia a un argumento é máis propio dun charlatán ca dun intelectual. Ante este ''recurso literario'' de Rico, Arcadi Espada publica un artículo inventado sobre a detención de Cercas nun prostíbulo de Arganzuela para demostrar se esa mentira lle parecía unha ironía literaria. Esta resposta de Arcadi Espada compón ó corpo da polémica que se desenvolve entre ambos intelectuais.
*Próximamente análise dos argumentos aportados por cada periodista.
Neste momento entra na polémica Arcadi Espada, periodista e intelectual español que opina que o uso deliberado da mentira nun artículo periodístico e o mesmo que enganar ó lector, pensa que a utilización dunha falsedade para aportar consistencia a un argumento é máis propio dun charlatán ca dun intelectual. Ante este ''recurso literario'' de Rico, Arcadi Espada publica un artículo inventado sobre a detención de Cercas nun prostíbulo de Arganzuela para demostrar se esa mentira lle parecía unha ironía literaria. Esta resposta de Arcadi Espada compón ó corpo da polémica que se desenvolve entre ambos intelectuais.
*Próximamente análise dos argumentos aportados por cada periodista.
2011/03/15
Teoría e realidade da ley contra o fumador
Pode que non completamente, pero en aspectos importantes da "Lei 42/2010 de 30 de decembro, polo que se modifica a Lei 28/2005, do 26 de decembro, as medidas sanitarias contra o tabaquismo", etc, etc, é un golpe contra a liberdade, un sinal de estupidez e covardía. Vexamos, moi brevemente, en partes, e cada un con só un par de calas.
Golpe Baixo. Deixando de lado que non poucos dos argumentos contra a falta de tabaco de rigor científico e son simplemente o resultado da ignorancia, polos actuais lagoas na investigación. (Como cando hai uns anos o aceite foi considerada malo para o colesterol e foi eliminado da "dieta mediterránea saudable", que hoxe é, polo tanto, pesan as súas virtudes). Ademais, admiten que a prohibición de fumar en moitos lugares públicos é unha medida sensata. En moitos casos, si, todo ben, pero en todos?
Ós fumadores, son privados da entrada en multitude de sitios , mentres que ninguén está obrigado a ir a bares ou restaurantes que escoller. Cal é o problema para os fumadores, clientes, empregados e propietarios, teñen lugares onde os non fumadores son libres para non adherirse? Todos poden facer da súa capaun saio, contra a súa vontade non é motivo para protexer os perigos vagos. Máis tres cuartos dos españois supón a existencia de bos locais para fumadores. A lei de marras é unha restrición efectiva da liberdade e un obstáculo para o conlevancia.
Estupidez. Os redactores da lei confirman clamorosamentea opinión de que os políticos teñen a maioría dos cidadáns. A torpeza preside realmente na lista de espazos vedados ó tabaco.Está claro que o lexislador está a apuntar a eles de forma aleatoria, xa que pasou pola cabeza, sen preocupación de orde e coherencia.
O sétimo artigo, así, catálogos de tales espazos dende a letra A ao X. Ao chegar á R menciona "estacións de servizo e similares." Entón, na medida en que introduce unha disposición universal e ampla: "Calquera outro lugar en que, por mandato da lei ou outra lei ou por decisión do seu propietario, non fumar." Parece que non debe ser só a cousa. Pero non, o inventario de volta á lista, incluíndo: "Hoteis, pousadas e establecementos similares, e así por diante. Para rematar maxestosa: "En todos os outros o uso interno ou colectivo." En comparación, a enciclopedia chinesa de Borges é un modelo de lóxica: "Os animais foron divididos en / pertencen ao emperador, b / embalsamamento, c / manso, d / leitões ...".
Das luces que mostran que os parlamentarios culpables do texto é suficiente só outro espécime: como o artigo oitavo, que quere un pequeno hotel no seu cuarto non ten que deixar isto para que o camareiro a serva e volver a entrar cando o camareiro salga.
Torpeza. Lei que domina o espírito de persecución, nun horizonte de entreditos e busca de culpables ("mesmo en casos de delitos cometidos por menores), para fomentar a intolerancia e discordia sectaria á realidade da vida e os homes.
Na España doutros tempos chamabase malsín ó que "de segredo avisa á xustiza e advirte de delitos de mala fe e polo seu propio interese." É un feito que a lei de incitacións da Ministra de Sanidade xa están abrindo as portas ós malsineses. Nada é tan fácil como ignóbil traizón motivada por conveniencia, rancores ou malhumores, e presentado de forma anónima ou baixo unha identidade falsa: non hai mais que envialas a calquera dos sitios web que lle cederan curso sen verificación (asi o pregonan) "a veracidade dos datos presentados polo denunciante. " Esta non é unha suposición: insisto, é un feito.
Onde a actitude inquisitorial e o celo puritano estánse a precipitar rapidamente cara a vileza do novo artigo 7 º c, que xeneraliza a prohibición nas "instalacións, servizos ou establecementos e, ao aire libre ou dentro de recintos cubertos ". En ningun outro lugar non habería máis xustificada que lugares fixos e as excepcións ao tabaquismo (e a droga). Pero os pais da patria, os nenos e orfos resumo moralizar toda a comprensión humana, a xente desprezan e situacións reais.
Nas prisións e psiquiátricos o tabaquismo esta permitido "na parte exterior" ou "salas pechadas, equipadas." Para os enfermos e discapacitados están permitidos nas áreas ad hoc de enfermería, aínda que non ao aire libre medio ou nos seus cuartos. Cós pacientes hospitalizados cunha compracencia non baixa. Para as condicións que implica estar nesta hospitalizados, o lexislador engadiu, con crueldade, a tortura da abstinencia. "Que escándalo -que tentar, para satisfacer os impulsos de un paciente de cancro terminal de pulmón de abaixo, debe de xulgar-, satisfacer os baixos apetitos dun paciente terminal- de cáncro de pulmón. botarse uns pitillos!''. Con absoluta desestima dos datos, da vontade e sufrimento alleos, sacrifica ó individuo cercano no altar dun remoto ideal xenérico. Librenos Deus dos altos principios.
P.S. Na miña vida eu fumei un só cigarro.
[FRANCISCO RICO 11/01/2011, EL PAÍS]
*Versión traducida ó galego de '' Teoría de la realidad de la ley contra el fumador ''.
Golpe Baixo. Deixando de lado que non poucos dos argumentos contra a falta de tabaco de rigor científico e son simplemente o resultado da ignorancia, polos actuais lagoas na investigación. (Como cando hai uns anos o aceite foi considerada malo para o colesterol e foi eliminado da "dieta mediterránea saudable", que hoxe é, polo tanto, pesan as súas virtudes). Ademais, admiten que a prohibición de fumar en moitos lugares públicos é unha medida sensata. En moitos casos, si, todo ben, pero en todos?
Ós fumadores, son privados da entrada en multitude de sitios , mentres que ninguén está obrigado a ir a bares ou restaurantes que escoller. Cal é o problema para os fumadores, clientes, empregados e propietarios, teñen lugares onde os non fumadores son libres para non adherirse? Todos poden facer da súa capaun saio, contra a súa vontade non é motivo para protexer os perigos vagos. Máis tres cuartos dos españois supón a existencia de bos locais para fumadores. A lei de marras é unha restrición efectiva da liberdade e un obstáculo para o conlevancia.
Estupidez. Os redactores da lei confirman clamorosamentea opinión de que os políticos teñen a maioría dos cidadáns. A torpeza preside realmente na lista de espazos vedados ó tabaco.Está claro que o lexislador está a apuntar a eles de forma aleatoria, xa que pasou pola cabeza, sen preocupación de orde e coherencia.
O sétimo artigo, así, catálogos de tales espazos dende a letra A ao X. Ao chegar á R menciona "estacións de servizo e similares." Entón, na medida en que introduce unha disposición universal e ampla: "Calquera outro lugar en que, por mandato da lei ou outra lei ou por decisión do seu propietario, non fumar." Parece que non debe ser só a cousa. Pero non, o inventario de volta á lista, incluíndo: "Hoteis, pousadas e establecementos similares, e así por diante. Para rematar maxestosa: "En todos os outros o uso interno ou colectivo." En comparación, a enciclopedia chinesa de Borges é un modelo de lóxica: "Os animais foron divididos en / pertencen ao emperador, b / embalsamamento, c / manso, d / leitões ...".
Das luces que mostran que os parlamentarios culpables do texto é suficiente só outro espécime: como o artigo oitavo, que quere un pequeno hotel no seu cuarto non ten que deixar isto para que o camareiro a serva e volver a entrar cando o camareiro salga.
Torpeza. Lei que domina o espírito de persecución, nun horizonte de entreditos e busca de culpables ("mesmo en casos de delitos cometidos por menores), para fomentar a intolerancia e discordia sectaria á realidade da vida e os homes.
Na España doutros tempos chamabase malsín ó que "de segredo avisa á xustiza e advirte de delitos de mala fe e polo seu propio interese." É un feito que a lei de incitacións da Ministra de Sanidade xa están abrindo as portas ós malsineses. Nada é tan fácil como ignóbil traizón motivada por conveniencia, rancores ou malhumores, e presentado de forma anónima ou baixo unha identidade falsa: non hai mais que envialas a calquera dos sitios web que lle cederan curso sen verificación (asi o pregonan) "a veracidade dos datos presentados polo denunciante. " Esta non é unha suposición: insisto, é un feito.
Onde a actitude inquisitorial e o celo puritano estánse a precipitar rapidamente cara a vileza do novo artigo 7 º c, que xeneraliza a prohibición nas "instalacións, servizos ou establecementos e, ao aire libre ou dentro de recintos cubertos ". En ningun outro lugar non habería máis xustificada que lugares fixos e as excepcións ao tabaquismo (e a droga). Pero os pais da patria, os nenos e orfos resumo moralizar toda a comprensión humana, a xente desprezan e situacións reais.
Nas prisións e psiquiátricos o tabaquismo esta permitido "na parte exterior" ou "salas pechadas, equipadas." Para os enfermos e discapacitados están permitidos nas áreas ad hoc de enfermería, aínda que non ao aire libre medio ou nos seus cuartos. Cós pacientes hospitalizados cunha compracencia non baixa. Para as condicións que implica estar nesta hospitalizados, o lexislador engadiu, con crueldade, a tortura da abstinencia. "Que escándalo -que tentar, para satisfacer os impulsos de un paciente de cancro terminal de pulmón de abaixo, debe de xulgar-, satisfacer os baixos apetitos dun paciente terminal- de cáncro de pulmón. botarse uns pitillos!''. Con absoluta desestima dos datos, da vontade e sufrimento alleos, sacrifica ó individuo cercano no altar dun remoto ideal xenérico. Librenos Deus dos altos principios.
P.S. Na miña vida eu fumei un só cigarro.
[FRANCISCO RICO 11/01/2011, EL PAÍS]
*Versión traducida ó galego de '' Teoría de la realidad de la ley contra el fumador ''.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)